DE FLITSEN

De tweede reden

 

De eendracht van afgedwaalde mensen komt voort uit hun laaghartigheid, terwijl de verdeeldheid onder moslims juist wordt veroorzaakt door hun eerbiedwaardigheid. Met andere woorden, omdat aardsgezinde en afgedwaalde mensen, die onverschillig staan tegenover de Schepper, zich niet baseren op waarheid, ervaren ze zwakte en laaghartigheid. Vanwege deze zwakte en laaghartigheid voelen ze zich behoeftig om kracht te verwerven; en vanwege deze behoeftigheid klampen ze zich hartstochtelijk vast aan hulp en samenwerking met anderen. Zelfs als ze zich op een verkeerde weg bevinden, blijven ze vasthouden aan hun eenheid. Het is alsof ze een waarheid vinden in hun verkeerde weg, oprechtheid in hun dwaling, standvastigheid in hun ongeloof en eendracht in hun verdeeldheid. Als gevolg daarvan behalen ze succes, omdat diepgewortelde oprechtheid niet vruchteloos blijft, zelfs als het voor verkeerde doeleinden wordt gebruikt. Inderdaad, degene die oprecht iets wenst, zal door Allah verkrijgen wat hij verlangt.[1]

 

Wat betreft degenen die de rechte weg volgen, zoals de praktiserende moslims, de geleerden en de soefi's, baseren zij zich op de waarheid. Ze richten zich alleen op hun Heer en vertrouwen op Zijn steun. Hierdoor ervaren ze eerbied, voortkomend uit het pad dat ze bewandelen. Als een van hen zich zwak voelt, zoekt hij geen steun bij mensen; in plaats daarvan wendt hij zich tot zijn Heer en vraagt Hem om bijstand. Vanwege de diversiteit in visie voelt hij geen ware behoefte om samen te werken met degenen wiens visies ogenschijnlijk verschillen van de zijne; hij kan de behoefte aan eendracht niet inzien. Als hij ook nog egocentrisch en hoogmoedig is, zal hij zijn opvattingen als juist beschouwen en de tegenpartij als onjuist, wat resulteert in onenigheid en rivaliteit in plaats van eendracht en liefde. Hierdoor verliest hij de oprechtheid in zijn dienst, wat resulteert in het volledig tenietgaan van de verwachte vruchten van zijn inspanningen. 

 

Het enige middel om de bovengenoemde negatieve resultaten te vermijden en oprechtheid te behouden, bestaat uit de volgende richtlijnen.

 

  • Degenen die zich inzetten voor de Islam binnen een bepaalde groepering dienen positief te handelen. Dat betekent dat ze liefde moeten koesteren voor hun eigen groepering en methode, en zich niet bezig moeten houden met kritiek op en verzet tegen andere groeperingen en methodes.

 

  • Ze dienen zich ervan bewust te zijn dat elke groepering binnen de Islamitische gemeenschap, ongeacht welke dan ook, verenigende banden bevat die liefde, broederschap en genegenheid jegens elkaar vereisen om eendracht tot stand te brengen. 

 

  • Ze dienen op een gewetensvolle manier te handelen en het volgende principe als hun leidraad te hanteren: “Indien nodig kan een persoon die zich inzet voor de Islam binnen een groepering zeggen: ‘De methode van mijn groepering is juist’ of ‘De methode die wij gebruiken is de beste.’ Hij mag echter niet suggereren dat andere methodes of groeperingen gebreken hebben, en dient niet te zeggen: ‘Alleen de methode van mijn groepering is de juiste en alleen wij bevinden ons op het rechte pad.’” 

 

 

---------------------------------

[1] Inderdaad, 

مَنْ طَلَبَ وَ جَدَّ وَجَدََ

 is een geldig principe. De reikwijdte ervan is breed en geldt ook voor religieuze diensten.