Het tweede punt

Het tweede punt

Eens bevond zich een man in een gevangenis. Eén van zijn geliefde kinderen werd naar hem toe gebracht. Die arme gevangene droeg naast zijn eigen leed ook de zorg en het verdriet om zijn kind, doordat hij hem niet van aangenaam verblijf kon voorzien.

Toen stuurde de barmhartige heerser één van zijn mannen naar hem toe met de volgende boodschap: “Hoewel dit kind van jou is, behoort het ook tot mijn onderdanen en maakt het deel uit van mijn volk. Ik ga hem meenemen en in een mooi paleis laten verzorgen.”

De man begon te huilen en te smeken: “Ik sta mijn kind, mijn bron van troost, niet af.”

Daarop zeiden zijn medegevangenen tegen hem: “Jouw verdriet is zinloos. Als je medelijden hebt met het kind, weet dan dat hij in plaats van deze bedompte, stinkende en benauwende gevangenis zal vertrekken naar een ruim en vredig paleis waar hij gelukkig zal zijn.

Maar als jij uit eigenbelang handelt en medelijden hebt met jezelf, en het kind hier bij jou blijft, dan heb jij daar misschien kortstondig een twijfelachtig voordeel van, maar vanwege de moeilijkheden die het kind hier doormaakt, zul jij zelf ook veel leed en ellende meemaken.

Gaat hij daarentegen naar het paleis, dan levert dat jou duizend voordelen op. Hij zal immers de genade van de sultan aantrekken en voor jou als bemiddelaar optreden. De sultan zal dan wensen dat jouw kind jou weer ziet. Om dit te verwezenlijken, zal hij hem zeer zeker niet naar de gevangenis terugsturen, maar in plaats daarvan jou uit de gevangenis laten halen en naar zijn paleis brengen om jullie daar te verenigen, op voorwaarde dat jij op de sultan vertrouwt en hem gehoorzaamt.”